Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/users/umniep01/public_html/domains/niepolomice.eu/public_html/informujeostrzegam/maincore.php on line 35

Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/users/umniep01/public_html/domains/niepolomice.eu/public_html/informujeostrzegam/maincore.php on line 36

Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/users/umniep01/public_html/domains/niepolomice.eu/public_html/informujeostrzegam/maincore.php on line 37

Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/users/umniep01/public_html/domains/niepolomice.eu/public_html/informujeostrzegam/maincore.php on line 38

Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/users/umniep01/public_html/domains/niepolomice.eu/public_html/informujeostrzegam/maincore.php on line 39
"Informuję, ostrzegam" - Ucieczki z domu, sekty
Wrzesień 29 2020 19:09:04
Dla Uczniów
Dla Nauczycieli
Ucieczki z domu, sekty

UCIECZKI Z DOMU; SEKTY

ZOBACZ WIĘCEJ...(Dzieci w sekcie) (Zagrożenia młodzieży)

Dlaczego dzieci uciekają z domu?                 

Gdy nastolatek czuje złość do rodziców, gdy uważa, że jego potrzeby są lekceważone, a samotność (mimo fizycznej obecności rodziny) staje się nie do zniesienia, wtedy pojawia się myśl o ucieczce.

Dlaczego dziecko bywa złe na rodziców?
Bo nie pozwalają mu na usamodzielnienie się, na własne zdanie i przejawy jakiejkolwiek indywidualności - wszystko musi być po ich myśli. Złość na rodziców przybiera na sile, gdy są zbyt rygorystyczni, nie respektują potrzeb dziecka, nie liczą się z jego zdaniem, odmawiają prawa do dyskusji. Nastolatek w takiej rodzinie czuje się zniewolony, usidlony, spacyfikowany. Ma ochotę poczuć się niezależny i wolny. Uważa, że tylko ucieczka może mu tę wolność dać.

Nie wie, że kiedy ucieknie pozna raczej, co to strach, bezradność, głód i zimno.

Niekiedy dzieci uciekają przed niebezpieczeństwem, krzywdą, upokorzeniem. Przed problemami, które przerosłyby niejednego dorosłego człowieka. Uciekają od biedy, molestowania psychicznego, seksualnego, od przemocy, od ciągłych kłótni rodziców. Uciekają dzieci, które nie mają wsparcia w swoim środowisku i nie potrafią lub nie mają kogo poprosić o pomoc.

Dzieci uciekają nie tylko z domów patologicznych. Często tzw. przyzwoici rodzice - spokojni, porządni, zapracowani - dziwią się, że to właśnie ich dziecko uciekło. "Przecież miało wszystko, czego chciało" - mówią. Ale z relacji dziecka wynika coś przeciwnego: czuło się niekochane, nieakceptowane, odrzucone. Sądzi, że rodzice kupowali jego miłość prezentami i pieniędzmi. Nastolatek potrzebuje zainteresowania rodziców, a gdy tego brakuje, ucieczka staje się wołaniem "zauważcie mnie!".

Rodzice, którzy akceptują swoje dziecko warunkowo - tylko wtedy, gdy wszystko wychodzi mu dobrze, a w chwilach niepowodzeń tej akceptacji brakuje - mogą spodziewać się, że i ono pomyśli o ucieczce. Dzieci uciekają od nadopiekuńczych rodziców jak i od tych nadmiernie rygorystycznych, od wymagań, którym nie są w stanie sprostać

Ciekawość świata, chęć poznania nowych ludzi, syndrom Jasia Wędrowniczka - i to może być przyczyną odejścia dziecka z domu. Wędrowniczek jest tak zainteresowany wszystkim wokół, że nie myśli o tym, co przeżywają szukający go rodzice.

Ucieczkę dziecka poprzedza zawsze jakaś forma ucieczki dorosłych. To najpierw rodzice, nauczyciele, opiekunowie uciekają od szczerych rozmów, od rozwiązywania problemów, od prawdziwych kontaktów i relacji z dziećmi.
To najpierw dorośli uciekają od wysiłku, jakim jest praca nad zachowaniem więzi rodzinnych i społecznych. To od nich dzieci uczą się, że wygodniej jest uciec od problemu niż go rozwiązywać.

Co zrobić, aby Twoje dziecko nie uciekało? - 10 przykazań dla rodziców

Rozmawiaj ze swoim dzieckiem o jego sprawach, nawet tych, które wydają się błahe z Twojego punktu widzenia. To, co dla Ciebie jest dziecinne, nieistotne i nie masz na takie rzeczy czasu, dla Twojego dziecka stanowi ważny element jego rzeczywistości. Nie ignoruj go, gdy opowiada o tym, jakie spodnie miała Zosia, ani wtedy, gdy przejmuje się, że nie da się słuchać nowej płyty jego ulubionego zespołu. Nie pytaj, jak było dzisiaj w szkole. Zapytaj o konkrety - jak mu poszedł test, do którego ostatnio się uczył lub czy klasówka była trudna.

Słuchaj uważnie swojego dziecka, ale nie rób mu przesłuchań. Nie krytykuj od razu tego, co mówi. Nawet, jeśli nie zgadzasz się z czymś. Pozwól mu opowiedzieć to, co wydarzyło się w szkole, na podwórku, na koncercie. Spokojnie wyraź swoje stanowisko. Nie mów więc "a nie mówiłem - trzeba było się uczyć zamiast grać na komputerze" ani nic w stylu "trzeba było ubrać się cieplej, nie zmarzłbyś".

Nie krytykuj dziecka za zrobiony koledze dowcip, którego nie aprobujesz. Powiedz raczej, że nie podoba Ci się jego zachowanie. Powiedz, jak Ty czułbyś się, gdyby Tobie zrobił ktoś taki dowcip. Inaczej kolejnym razem nie opowie Ci żadnej przygody. Ale co gorsza nie opowie o swoim zmartwieniu. Z obawy, że skrytykujesz, ocenisz, obwinisz.

Rozmawiaj z dzieckiem o Waszych uczuciach. Mów, co czujesz i pozwól dziecku wyrazić jego uczucia. Wyraź więc swoje zmartwienie, gdy za późno wraca do domu, współczucie, gdy dostanie jedynkę, radość, gdy pójdzie mu coś dobrze. Nie licz na to, że Twoje dziecko wie, że je kochasz - mów mu o tym co jakiś czas. Najłatwiej będzie Ci mówić o swoich emocjach i wrażeniach przy wspólnym działaniu. Staraj się więc spędzać z Twoim dzieckiem czas, róbcie coś wspólnie. Najtrudniej jest mówić czy słuchać o nieprzyjemnych uczuciach. Ale przygotuj się na to. Nie bój się okazać złości ani przyjąć jej od swojego dziecka.

Okazuj zainteresowanie sprawami dziecka. Nawet, jeśli jesteś zapracowany. Nie pozwól, aby Twoje dziecko musiało uciekać się do dziwnych wybryków, choroby, złego zachowania, żeby zdobyć Twoją uwagę. I nie próbuj prezentami czy pieniędzmi zrekompensować brak czasu. Będzie czuło się jak przysłowiowa kula u nogi. Musi czuć, że jest ważne dla Ciebie, dla rodziny. Nie pozwól, aby myślało, że gdyby go nie było, nikt by się nie przejął, a nawet byłoby łatwiej.

Spraw, aby Twoje dziecko czuło się dobrze i bezpiecznie w Waszym domu. Niech wraca do niego z przyjemnością. Pozwól mu urządzić po swojemu swoje gniazdko - czy to będzie jego pokój, czy tylko wydzielony kącik. Postaraj się, żeby nie było świadkiem częstych awantur i kłótni. Zadbaj o to, żeby nie było ofiarą żartów, bicia ani fizycznego upokorzenia.

Twoje dziecko ma prawo do posiadania i wyrażania własnego zdania. Szanuj to prawo. Możliwość współdecydowania jest dla dorastającego dziecka nie tylko nauką odpowiedzialności, ale i poczuciem uznania. Uszanuj jego marzenia, kiedy zechce wyjechać z kolegami pod namiot. Powiedz o swoich wątpliwościach, ale nie deprecjonuj jego potrzeb. Jeśli nie zgadzasz się na wyjazd, wytłumacz, dlaczego taka jest Twoja decyzja. Nie obrażaj się, gdy ma odmienne od Twoich przekonania. Dopytuj o argumenty dla jego własnych racji.

Akceptuj dziecko wtedy, gdy odnosi sukcesy jak i w chwilach jego słabości i niepowodzeń. Ma prawo do własnego życia. Jego życie nie jest spełnieniem Twoich marzeń i oczekiwań. Więc nie planuj, że będzie doktorem, prawnikiem, sprzedawcą... Naucz go planować życie i nie rób tego za niego.

Kochaj dziecko takim, jakim jest. Wspieraj w tym, co robi i wierz w jego możliwości. Mów mu o tej miłości. Nie bój się powiedzieć "kocham Cię". Gdy nie powiedzie mu się w czymś, powiedz, że następnym razem się uda, a Ty pomożesz mu w tym.

Gdy ucieknie z domu, nie obrażaj się. Zastanów się, jakie mogły być tego powody. Gdy powróci do domu, przyjmij je z troską. Nie okazuj złości i pretensji. Nie zasypuj gradem pytań. Koniecznie powiedz o swoim niepokoju i radości z powrotu. Powiedz, że się martwiłeś i że cieszysz się, że wróciło do domu. Powiedz, że chcesz porozmawiać o tym, co się stało (jak już ochłoniecie). Po to, żeby zrozumieć i spróbować naprawić wasze relacje.

Sam nie uciekaj od problemów, konfliktów. Rozwiązuj je w sposób konstruktywny. Twoje dziecko nauczy się tego od Ciebie. Nie wycofuj się z trudnych tematów. Nie zostawiaj spraw na potem. Nie udawaj, że czegoś nie ma.

Sekta oznacza grupę społeczną izolującą się od reszty społeczeństwa, mającą własną hierarchię wartości, zespół norm zachowania, silnie akceptującą rolę przywódcy.

Sekty interesują się dziećmi, ponieważ dziecko to człowiek jutra, to członek w przyszłości całkowicie oddany sekcie. Każdy dorosły, który wchodzi w krąg oddziaływania sekty musi przejść proces zburzenia starej tożsamości i zbudowania nowej natomiast dziecko z osobowością, która jest kształtowana będzie zaprogramowane bardzo głęboko i z przekonaniami, które w wielu konfrontacjach z rzeczywistością nie zostaną podważone.

Pomimo wielości definicji możemy wyróżnić pewne cechy, które charakteryzują wszystkie sekty. Są nimi:

  • misjonarska gorliwość, czyli wiara w to, że tylko wyznawcy sekty znają prawdę o Bogu i jego przesłaniu, które świat pragnie usłyszeć i bez którego jest skazany na zagładę i potępienie, rozpowszechniają więc z wielką gorliwością i zaangażowaniem swoją koncepcję;
  • charyzmatyczne przywództwo; zawsze na czele stoi przywódca, którego otacza się wielką czcią i uwielbieniem, przypisuje mu cechy boskie;
  • monopol na prawdę, zbawienie tylko dzięki przynależności do sekty;
  • nadrzędność grupy, która staje się dla jednostki najważniejsza, zastępuje jej rodzinę, przyjaciół, innych ludzi;
  • ścisła dyscyplina, która stanowi najlepszą i najskuteczniejszą formę kontroli nad adeptami, nad każdą sferą ich życia;
  • dławienie indywidualności; w sekcie nie ma miejsca dla wolnomyślicieli ani buntowników;
  • otaczająca rzeczywistość jest postrzegana w sposób skrajny: dobre-złe, czarne-białe, my-oni, duch-materia;
  • uznanie siebie za elitarną część ludzkości, wybrańców Boga;
  • własne "ja" całkowicie podporządkowane grupie; myślenie o sobie i dbanie o własne interesy jest postrzegane jako zło;
  • manipulowanie poczuciem winy adeptów, nakładanie na nich rozlicznych obowiązków o rzekomo dużym znaczeniu zarówno dla grupy, jak i całego świata, nieustanne podkreślanie wagi wypełniania obowiązków;
  • zaszczepienie strachu, który ma motywować do posłuszeństwa i bierności;
  • brutalne odcięcie członka sekty od rodziny, znajomych, informacji ze świata zewnętrznego;
  • nieustanna indoktrynacja;
  • uniemożliwianie odejścia z sekty;
  • odkrywanie przed człowiekiem nowej wizji świata, propozycja wspólnego zmieniania i przebudowywania świata.

Wstąpienie do sekty wiąże się nie tylko ze zmianą osobowości ale nowym modelem rodziny i systemem wychowawczym, któremu warto się baczniej przyjrzeć. Najczęściej do sekty są werbowani ludzie młodzi, którym przywódcy często wybierają współmałżonków, kojarzą w pary tych, którzy nigdy nie mieli okazji się poznać, rozmawiać czy planować swojego życia.  W takim wypadku na pewno nie uczucie wiąże tych ludzi, lecz wspólna idea, doktryna, która ich pociągnęła do sekty i uwiodła. Młody adept porzucając swoją rodzinę, w sekcie znajduje jej substytut. Zdarza się, że do takich grup wstępują całe rodziny z dziećmi zwiedzeni nowymi ideami. Oczywiście wszystkie działania, myśli, zachowania i życie uczuciowe podlega totalnej kontroli. Rodzina staje się przestrzenią życia, którą sekta sobie przywłaszcza i używa do swych celów. Proponuje swoim wyznawcom nowy schemat rodzicielski. Dzieci, jeżeli wstępują razem z rodzicami, żyją z woli rodziców, lub rodzą się w sektach. W jednym i drugim przypadku oddziaływanie sekty na dzieci jest głęboko destrukcyjne. Rodzina, która powinna być miejscem uczuć i głębokiej miłości wobec dziecka staje się miejscem hodowli, gdzie dziecko nie może przeszkadzać rodzicom w obowiązkach nakładanych przez grupę. Życie rodzinne i relacje wewnątrzrodzinne są regulowane przez guru.

ZOBACZ WIĘCEJ....(Dzieci w sekcie (Zagrożenia młodzieży)   (Jak powinni postępować rodzice z dziećmi mającymi kontakt z sektą?)
 

Logowanie
Nazwa użytkownika

Hasło



Nie możesz się zalogować?
Poproś o nowe hasło
Dla Rodziców
Gminny Multimedialny Konkurs Profilaktyczny
Konferencje, warsztaty, konkursy i akcje profilaktyczne
Nawigacja
Brak linków
Informacje
Aktualnie online
· Gości online: 1

· Użytkowników online: 0

· Łącznie użytkowników: 1
· Najnowszy użytkownik: admin
Ostatnie artykuły
Brak artykułów
Wygenerowano w sekund: 0.01 379,078 Unikalnych wizyt